Op de dijk Soms zie ik als ik beide ogen dichthoud   en mij laat drijven op herinneringen  de Schelde van mijn jeugd. Een dag vol najaar   wanneer de vogels naar hun slaapplaats keren   zonder muziek of vrolijkheid van veren. Wij hadden uren lang per fiets gereden   langs bolle weggetjes naar dwerggehuchten  en zagen hoe de wegel die wij volgden  in gras ten einde liep, de dijk beneden. Wij hijgden uit en zwegen. Zonder teken of afspraak hoegenaamd liepen wij tegen  de helling op tot waar wij moesten klimmen. Van op de dijkkruin zagen wij de Schelde. De eerste indruk was er een van ruimte. Ik weet nog, ik zag niets dan water, walend  en onder geselingen schuimend marmer. Het sloeg met natte klapjes op de schoeiing  maar in het midden was de stroming machtig  gesmolten lood waarin de hemel  schervelings wit met wemeling van wolken  zich voortbewoog. Er was geen enkel teken  van menselijk vertier of tederheden,  geen schepen zwoegend op een zog van zilver. Drie dorpen aan de okeren overzijde   zaten als korven warm en toegesloten  achter een rastering van rijs en rieten. En onbereikbaar. Oude wind van boven  en van terzijde sloot ons langzaam binnen een mantel van koud leer, terwijl wij stonden  en heviger bestonden bij het water  dan ooit voordien, deel van de elementen  in het heelal geworden, opgenomen  en zonder voorbereiding voortgedreven  naar een verrukkelijker staat van leven. Wij konden uit de kelders van de diepte  het onbeheerste ademen en zwelgen en, van de bodem af, de dubbelkoren van nereïden en najaden horen  bij zwaar geruis gelijk gerucht van regen. Als voorwerpen van een voormalig leven  lagen de fietsen in het herfstgras, vormen  en tekens van verwonderde verkenning  uit dagen van verstrooiing nagebleven. Bij elke stap die wij tenslotte deden,  de schaarwal neer de helling naar beneden,  rees in haar bed de Schelde telkens hoger  tot zij onzichtbaar werd, met zoveel wolken  in een bewegend evenwicht verenigd. Terwijl wij reden in een bijna vluchten, -een schild van meewind tegen onze ruggen,- bleef zij ons met verstoring achtervolgen  met klappertanden en zwaarmoedig zuchten.  Anton van Wilderode